وَ ءَالِهِ وَ سلَّم ، لِقَوْلِهِ : ادَّخَرْتُ شَفَاعَتِى لِاهْلِ الْكَبَآئِرِ مِنْ أُمَّتِى « 1 » . و علّامهء حلّى رحمة الله عليه در شرح تجريد در بيان اين گفتار فرموده است : « تمام علماء در اثبات شفاعت براى رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم اتّفاق دارند ؛ و دلالت دارد بر اين مطلب آيه مباركهء قرآن : عَسى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً . و در اين آيه گفته شده است كه مراد از مقام محمود ، شفاعت است ؛ و در معناى شفاعت و موضوع آن اختلاف كرده‌اند : وَعيديّه « 2 » گفته‌اند : شفاعت عبارت است از زياد كردن منافع براى آن دسته از مؤمنينى كه مستحقّ ثواب و پاداش خوبند . و تفضُّليّه گفته‌اند : شفاعت از براى فاسقين از اين امّت است ، و نتيجه‌اش آن است كه عذاب را از آنان بر مىدارد ؛ و اين قول گفتار حقّ و پسنديده است . و خواجه نصير ( ره ) قول اوّل را كه نظريّهء وعيديّه است ابطال نموده است ، كه اگر شفاعت منحصراً در ازدياد منافع باشد ، بنابراين ما شفيع پيامبر اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم مىباشيم ، چون از خداوند براى او علوّ درجات و ارتفاع مقامات را مىخواهيم ؛ و اين مسلّماً شفاعت نيست ، چون شافع بايد درجه و منزلتش بالاتر از مشفوعٌ فيه باشد ؛ پس شفاعت به معناى ازدياد درجه و رحمت

--> ( 1 ) در بحث معاد كه آخر كتاب « تجريد » است . ( 2 ) اين طائفه را وعيديّه گويند ، چون در غضب خدا سخت گيرند .